Denizli sözlerini şöyle sürdürdü:

"Ayrı şehirlerden aynı yolun umudunda birleşti yollarımız. Yıllardır omuza omuza bir aydınlık gelecek aşkıyla arşınlıyoruz yolları. Yıllar içerisinde yol arkadaşlığımız önce dostluğa ardından kardeşliğe evrildi. Hayatımızın en mutlu günlerini yaşadığımız günlerde, aldığımız kötü haberle yaklaşık 16 aydır ayrı geçirdiğimiz çok nâdir ânımız oldu Gülşah’la.

Bu hayatta gördüğüm en güçlü kadınsın sen Gülüm. İstatistikleri yerle bir eden, tüm ezberleri kendi doğrularınla bir bir deviren, doğruluğundan, dürüstlüğünden bir dakika olsun vazgeçmemiş hayran olduğum insansın sen. Ne söylüyorum diye gözlerini kocaman açıp, gözlerime bakardın çünkü sözlerimden ziyade duygumu görmeye çalışırdın. Sen savaşmak için, kafa tutmak için doğmuşsun ve tam da sana yakışacak şekilde savaşarak veda ettin bize.

Ne diyeceğimi, ne yapacağımı hiç bilmiyorum. Kocaman bir boşluğa bırakılmış gibiyim. Verdiğin büyük savaşı seninle yürürken şimdi bir hiçliğin ortasında kaldım. Herkes bir şeyler diyor ama hiç birini duymuyorum “Lâlitom yine tıkadın kulaklarını bir tek beni duyduğun saatlerin başladı.”

Ah Gülüm… yüreğimin nasıl yandığını tarif edebilecek bir kelimem yok. Son anlarına kadar iyi ki hiç vazgeçmeden, sana seni ne kadar sevdiğimizi anlattım. İyi ki tuttum pamuk ellerinden. Kurduğumuz tüm ortak hayalleri şimdi bir bir senin adınla, senin ışığınla gerçekleştirmek düşüyor bize.